Harkaitz Cano (Donostia, 1975)

Zuzenbidea ikasi zuen Donostian, baina ez du sekula abokatu bezala lan egin. Askotan, hala ere, maite dituen poeten liburuak hartu eta haien poemak irakurtzen ditu, inoiz epaituko balute, maite dituen poetek bere defentsa prestatuko luketela pentsatzea gustatzen zaiolako. Irrati eta telebistako gidoilari bezala dihardu eta baita prentsako kolaboratzaile bezala ere. Kea behelainopean bezala (1994) poemarioa izan zen bere lehen liburua, baina aurki ohartu zen kea eta poemak kaiolatan gatibatu ezinaz eta krisian sartu zen, ipuinak idazten hasiz. Horren lekuko: Telefono kaiolatua (1997) eta Bizkarrean tatuaturiko mapak (1998). Geroztik, urtebete eman zuen New Yorken, eta bertan zela, asteroko kronikak idatzi zituen Euskaldunon Egunkarian. Kronika literario haien emaitza izan zen Piano gainean gosaltzen (2000) liburua.

Musikari frustratua, bere liburu askotan nabaritzen da bere grina horren eragina: Beluna jazz (1996) eta Pasaia blues (1999) eleberrietan, kasu. Marrazkilari frustratua ere bada, eta gabezia horrek ere, beste gainerako gabeziek bezala, idazten laguntzen dio.
Norbait dabil sute-eskaileran (2001) poema liburua da oraingoz bere azkena.

Gazteleraz ere irakur daitezke haren lanak: Enseres de ortopedia inútil (Hiru 2002) ipuin antologia edo El puente desafinado (2003) kronika liburua, kasu. Laster argitaratzekoa da, halaber, Jazz y Alaska en la misma frase, bere lehen eleberriaren itzulpena.

solasaldiak