Iñaki Uriarte (Bartzelona, 1946)

Ez naiz irakasle, ez daukat administrazio kargurik, eta ez naiz inoren ordezkaririk, arkitekto kaletarra besterik ez naiz, beharbada arkitekto gisa so eginez, behatuz, ibiltzen den herritarra baino ez. Adierazpen askatasuna parolibero gisara erabiltzen dut, pentsatzen dudana esaten dut, esan behar dudana pentsatuz. Kontzientziatze kolektiboaren ahozko eta idatzizko apostolutzan ahalegintzen naiz, itsasadarraren inguruko kultur ondare baliotsuaren legezko defentsan jardun ahal izateko. Zorrotza eta latza. Zaintzaile herritarra. Hiri estetikaren patruilaria. Kaleko akademikoa, ikusizkoetan dokumentaturik. Herri irudipenaren komisario nagusia. Hiri konfesore eta iritzi emailea. Hitz-aspertuaren misiolaria. Ahozko apostolu eta frankotiratzailea. Hezigaitza eta eklektikoa. Kezkatsu eta kontentagaitza. Kontrakoa eta bat ez datorrena. Desakordio harmoniatsuaren interpretaria. Desegokieran egokia, eta aukeran desegokia. Utopien sinestuna. Gustukoago daukat haserrarazten nauena gustatzen zaidana baino. Ez dut pentsatzen, erreakzionatzen baizik, erreakzionarioa naiz. Ospe negatiboa duen pertsona. Bilboko itsasadarrarekin lotutako gertakizun mota guztietan oso jakituntzat naukate. Sentikizunen hornitzailea. Neure legezko defentsan jarduten dut. Hondamendiaren eskalea. Bisitaldiak bakardadean eta isiltasunean. Sentimenak bakardade hautemailearen zerbitzuaren menpe dituen patruila estetikoa. Adierazgarria eta erreboltaria: ondarearen aurrean bakarrik.

Begirada misteriotsu batzuk mandatu urrikalkor bilakatu dira, fantasiaren eta poesiaren konposizio konplexuan. Baztertutako kultura, ahaztutako memoria erreskatatzen saiatzen den ikuspena. Iñaki Uriartek, euskal arkitektoak, bere irakurleak agurtzen ditu, eta bere maiseatzaileak jendaurrean eztabaidatzera gonbidatzen ditu.

topaketak